พอโตขึ้นก็รู้สึกว่าอยู่กับตัวเองมากขึ้น นานๆจะได้เจอหรือคุยกับเพื่อนซักทีนึง บางคนก็คุยกันสนุกสนานเฮฮาติดลมบน แต่บางคนกลายเป็นรู้สึกว่าไม่รู้จะคุยอะไรดี…

นึกถึงตอนเล่นซิมส์แล้วก็เหมือนจริงๆนะคนเราเนี่ย (จริงๆเกมส์ทำให้เหมือนต่างหาก55) แรกเริ่มรู้จักกัน ก็ต้องโทรไปคุยบ่อยๆ หรือบางทีอีกฝ่ายก็โทรมาคุย จนค่าความสัมพันธ์สูงขึ้นถึงจะเรียกออกมาเจอกันได้ คุยตัวๆนี่ค่าจะเพิ่มขึ้นเร็วมาก จนแถบแรกเต็ม ก็จะเป็นเพื่อนกันธรรมดา ถ้าอยากเป็นเพื่อนสนิทก็ต้องคุยต่อให้แถบสองเต็ม พอเต็มสองแถบไปซักพักมันก็จะขึ้นให้เรากะอักฝ่ายเป็น “เพื่อนแท้” ในที่สุด

แต่มันไม่ง่ายแบบนั้นน่ะสิ55 การคุยเนี่ยต้องทำโดยสมํ่าเสมอ เพราะค่าความสัมพันธ์จะค่อยๆลดไปแต่ละวัน ซิมส์บางตัวนี่ดีที่แบบว่าจะโทรมาบ่อยๆ แต่บางตัวพอไม่โทรมาแล้วเราไม่ค่อยโทรหาก็จะมีกริ๊งกร๊างมาต่อว่า บอกว่าจะเลิกเป็นเพื่อนแล้วนะยะเธอว์ (เอากะมันสิ…)

สาเหตุที่ไม่ค่อยได้สานสัมพันธ์ต่อก็เพราะว่าต้องทำงานไง บางทีแม่มไม่เป็นเวลา แต่ก็ยังต้องมีเพื่อนไม่งั้นงานไม่เลื่อนระดับให้ บางทีถ้าทำธุรกิจก็ยิ่งไม่มีเวลาเพราะก็ขายๆๆมันทั้งวัน เราว่าไอคนที่ทำปณิธาณมีเพื่อนสนิทพร้อมกัน20คนได้นี่ต้องเมพมากๆเลย (ไม่ใช้สูตรนะ)

สำหรับเราการไม่ได้คุยกันนานๆๆๆๆบางทีก็ต่อไม่ติด บางทีชินกับชีวิตที่เราเป็นอยู่ตอนนี้ จนลืมว่าเมื่อก่อนเราคุยกับคนนั้นยังไง รู้สึกว่าตั้งแต่เด็กก็มีหลายคนที่รู้สึกว่าสนิทด้วยมากๆ แต่พอห่างกันแป๊บเดียวก็ไม่เหมือนเดิม ทำไมนะ? บางคนนี่ดีหน่อยที่ไม่เจอกันนานก็คุยได้สบายๆ แต่กับบางคนก็ทำไม่ได้ เพราะบางทีเค้าก็มีสังคมใหม่ พอสังคมไม่เหมือนกันก็คุยกันไม่สนิทใจเหมือนก่อน จนก็เลิกคุยกันไปเลยโดยถาวร (บางทีเห็นตามงานยังแอบหลบหน้าเลยเรา55)

ไอความรู้สึก”ชิน”นี่น่ากลัวนะ ถ้าชินมากๆก็กลายเป็นใจแข็งไปเลยซะงั้น -.- (แย่เนาะ)

ทุกวันนี้ก็พยายามติดต่อเพื่อนบ้างไรบ้าง (ก็ไม่อยากคิดหรอกว่าถ้าเราไม่คุยก่อนจะมีคนคุยมั้ยวะ55) ความเหน็ดเหนื่อยหรือเงินทองที่เสียไปในการเดินทาง แลกกับความสุขที่ได้มาหล่อเลี้ยงชีวิตไปวันๆนี่มันก็คุ้มล่ะเนอะ ^^,,,♥

ปล.ตอนนี้ไอแยมมาค้างที่บ้าน นึกถึงตอนอยู่เตาปูนอีกแระ…