หัวข้อนี่แปลตรงตัวนะ เอิ้กๆ

ว่าด้วยเวบหน้าหนังสือ ตอนแรกไม่อยากเขียนถึงหรอก มาระบายเฉยๆ
เวลานั่นชอบมีเมลเข้ามาว่ามีคนมาแอดหน้าหนังสือ เราก็เอ๊ะ เวบบ้าอะไร
พอๆ กับสมัยแรกๆๆๆๆ ที่ชอบมีเมวฮิห้ามาบอกว่ามีคนมาแอด
ไม่ค่อยเข้าใจว่าแอดกันแบบคอนแทกที่เก็บไว้ล่ะมั้ง มั่วๆไป
นานๆ ไปก็พอจะรู้ว่าไอ้หน้าหนังสือมันคืออะไร วันหนึ่งนานมาแล้ว
มีเมลมาเตือนอีกเลยกดเข้าไปดู เอ้อ ส่วนมากก็เป็นเพื่อนมหาลัย แล้วก็ไม่รู้จัก 2-3 คน
ก็เลยลองเปิดใช้งานซะหน่อย เพราะเห็นมีคนเค้าว่ามันมีเกมส์ให้เล่น
แต่พอเปิดแล้ว งงอ่ะ ไม่เห็นเจอเกมส์ กดไม่ถูก เลยปล่อยทิ้งไว้ไม่ได้สนใจอีก

เมื่อสองวันก่อน มีเมลมาอีกว่ามีคนแอดเป็นเพื่อนรออยู่ 20 คนจ้ะ
เลยเข้าไปดู มันปรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

เพราะดันเห็นรายชื่อคนที่ไม่อยากเห็นที่สุด

หัวสมองสั่งการให้ปิดบัญชีหน้าหนังสือทันที ไม่อยากจะเห็น ไม่อยากรับรู้
สังคมเนทมันกว้างก็จริง แต่เราก็สามารถจำกัดวงของตัวเองได้ถ้ามีสติ 5555+
ทุกวันนี้เข้าอยู่ไม่กี่เวบหรอก กลัวว่าจะไปเจอ ไปเห็นอะไร ส่วนมากก็เวบดอล เอิ้ก

ไอ้เวบนกจิ๊บๆ ก็ปล่อยทิ้งไว้เพราะมีน้องเคยชวนเล่น แต่พอรู้ว่าเธอคนนั้นก็มีเลยแบบ
แอร๊ย ไม่ยุ่งละ -*- ถ้าเล่นคงได้เขียนแต่ประโยคเลวๆ อ่ะ

เมื่อวานดูเอเอฟ ชอบคำที่ว่า “มันเลยโมเมนท์ไปแล้ว”

อืม นะ มันผ่านไปแล้ว ก็ยากที่จะเอากลับมาพูดถึงอีก

ปล่อยให้ความรู้สึกมันผ่านเลยไปกับกาลเวลาดีกว่า

ฮี่ๆ

ขอบคุณทุกคนที่เป็นห่วงเรื่องงูนะจ๊ะ
ส้มเอ้ย ไว้ไปไดโซะจะไปดูมามั่งว่ะ โคตรหลอนงูเลยตอนนี้