วันอาทิตย์ที่ราบเรียบ… ตื่นเช้าจัดการบ่อปลาให้เสร็จ บ่ายทำก๋วยเตี๋ยวคั่วไก่กินกัน เย็นๆทำต้นไม้ มืดๆทำหัวต่อ ชีวิตช่างราบเรียบเหลือเกินเนอะวันนี้

แต่อยู่ๆก็ไปเจออะไรที่มันจี๊ด…หัวใจ เศร้าใจ เจ็บใจ ถามตัวเองหลายๆคำถามว่าเพราะอะไร

เพราะอะไร ทำไมเราเหมือนโดนทิ้ง

เราโดนเมิน

ไม่มีใครอยากคบ

เรานิสัยไม่ดี แถมหน้าตาก็ไม่ดี

ถึงทำดีก็ไม่มีใครชอบ ทำไม่ดีก็ไม่มีใครชอบ

ไม่มีค่าคู่ควรที่จะเป็น”เพื่อน”กัน

ครั้งที่เจอกัน อดคิดไม่ได้ว่าเพราะ”จำเป็น”รึเปล่า เพราะมีธุระก็เลยถ่อมา
ไม่มีธุระอะไรด้วยก็ไม่จำเป็นต้องเจอกัน

บางทีเจอกันก็รู้สึกเหมือนอยู่คนละโลก คุยไม่เหมือนเขา เข้าไปแทรกไม่ได้ อึดอัด

เออ… มันเจ็บนะ คิดซํ้าไปซํ้ามา

เรามันแย่ที่ไม่ค่อยได้เป็นฝ่ายโทรหาใคร แต่ช่วงที่ผ่านมาไม่ได้เติมตังโทรศัพท์ วันเสาร์ไปโลตัสก็เลยซื้อบัตรเติมเงิน ว่าคราวนี้แหละคงจะได้โทรออกไปนัดคนโน้นคนนี้บ้าง

โหย นึกแล้วอยากจะร้องไห้ จะซื้อมาทำซากกอะไร

หรือผิดที่บ้านเราอยู่ไกล บางทีอาจจะคิดว่าถามแล้วเราคงไปไม่ได้ หรือคิดว่าไม่มีตังค์

อืม ถึงจะจนและบ้านอยู่ไกล ก็ยังดีกว่าไม่ถามกัน

จะไปคิดแบบนั้นก็ไม่ได้ เพราะพวกเค้าอาจจะไม่ได้คิดว่าเราเป็นเพื่อน

แล้วเราจะเจ็บไปทำไม

ไม่เข็ดซักที

เมื่อไหร่ถึงจะอยู่กับตัวเองได้ซักที จะร้องหาไปทำไม กับคำว่าเพื่อน ที่บางคนไม่คิดจะมีให้

อยู่บ้านไกลๆแบบนี้ก็ดีแล้ว ตัดขาดจากโลกภายนอกได้ง่ายดี ต่อไปนี้ไม่เอาอีกแล้ว…